Binnas Blogg

Det er sommar (snart)...

2010-06-13T10:43:00.006+02:00

Eg hev ikkje blogga på lenge. Imke hev ikkje hatt tid te det, fordi ho begynte å jobbe igjen og så er ho alltid så opptatt med treninga.
Det er heilt greitt for meg.
Som eg sa tidlegare: Eg hev viktigare ting å gjera enn å blogge.
Kvile, for eksempel.
Sove.
Hente meg inn igjen.

For tida så likar eg også godt å ligge ute å sole meg. Det er så deileg å bli ordentleg varm.
Dessutan må eg jo pleie brunfargen min.

Men det som gjer at eg ikkje hev ro heller til å blogge, er at eg plutseleg er så opptatt av andre bikkjer.
Det er magisk.
Alt luktar så deileg!

Spesielt Turbo. Han er så kjekk og sporty. Ah, eg skulle ønske at han hadde meir tid te meg. Eller at eg kunne vera meir ute aleine.
Men av ein eller annan merkeleg grunn stolar ikkje Imke på meg for tida.

Etter fire-fem minuttar, når eg er midt i snuse- og patruljerunden min her i reviret mitt, så står ho utanfor huset og ser etter meg.
Det hendar at ho ropar også.
Uff, slitsamt.
Men eg kjem likevel, fordi det er ganske ofte at eg får noko godt når eg kjem inn.
Og sidan eg kjenner meg frykteleg underernæart, er eg nesten nødd til å ta imot all den maten eg kan få tak i.
Også om det berre er ein bitteliten godbit.

Nå fekk eg Imke til å laste opp litt bilder frå dei siste dagane:

Eg heldt ut lenge, men det blei ganske varmt til slutt.

Imke blei nysgjerrig på kor varmt det eigentleg var der eg låg og sola meg, midt på dagen. Så ho la eit termometer der og venta...

Det er da ikkje så verst? Eller? Eg har jo pels til isolasjon og har aldri blitt solbrent.

Ein av dagane var eg flink og hjelpte naboen med å rydde opp i bakerrommet. Det var spesielt ei bøtte, som ikkje var heilt rein. Der låg det masse bakevarerestar oppi, og ein del mjøl. Eg ser ut ja ho er så opptatt med baking og barn og jobb, at eg ville hjelpe litt. Eg fekk tak i nesten alt som var oppi bøtta. Men eg skjønner ikkje at dei kallar den for "søppelbøtta"...

Av ein eller annan grunn skjønte Imke kva eg hadde gjort for noko den dagen.

Men nå er det nok blogging for i dag, seier Imke.
Greitt for meg.
Eg skal slappe av litt til, eg...

Hm... det er noko av det beste eg veit... midt på sofaen med masse ullteppe...

Vårsnø

2010-03-29T17:03:00.002+02:00

Det er slik me kvittar oss med den siste snøen her:

Eg synst det er deileg at det fortsatt ligg igjen litt snø eg!

Gastromat er IKKJE mat!

2010-02-06T11:23:00.004+01:00

Eg føler meg litt lurt.
Imke har kjøpt inn noko nytt:
"Gastro-mat".

Ho blei plutseleg så entusiastisk og strøydde denne maten over all denne maten ho hadde laga seg frå før.
Eg observerte berre. Syntest jo at det lukta godt nok av maten frå før, men eg må jo innrømme, at det lukta ENDA bedre med den derre gastro-maten i tillegg..

Nysgjerrigheten min blei vekt.
Og eg såg sjansen min då Imke reiste på jobb og lot meg vera heime. Noko som eg forresten sat veldig pris på, sidan det var litt i overkant kaldt ute.

Så hadde ho ikkje rydda vekk boksen med gastro-maten i.
Til det må eg seie at eg alltid blir litt usikker på om kva slags mat eg eigentleg får lov til å ete når eg er aleine heime.

Eg har på følelsen at ho av og til let noko mat ståande tilgjengeleg for meg, i tillfelle at ho blir sein, eller at ho kanskje trur at eg blir sulten mens ho er borte (noko som eg jo alltid blir).

Men når det står mat så lett tilgjengeleg på stogebordet, blir eg litt mistenksam.
Då eg var liten valp, så satte ho nemleg opp feller til meg.
Ho la for eksempel ei brødskive eller salamiskive på bordet, og gjekk ut av rommet.
Og eg var jo berre ein uskyldig, liten, intetanande valp og trudde at ho hadde satt det fram til meg.
Det hadde ho visstnok IKKJE.
For då eg skulle ete det som stod der, kom ho plutseleg inn med eit brak, og laga masse rar høg lyd og kasta seg nesten over meg.

Huff.
Eg skjønner nå at det er skummelt å ta mat frå bordet.
Men på den andre sida... eg kan jo høyre bilen starte, og då kjenner eg meg trygg.

Men eg trur at denne gongen au var det noko lureri.
Fordi den boksen ho hadde gått frå på bordet, den inneholdt IKKJE MAT.

Sjølv om det stod Gastro-MAT på den.
Eg prøvde.
Virkeleg.
Mat er mat.
Tenker nå eg.
Men nei da.
Dette var IKKJE godt.

Og eg som hadde gleda meg så veldig til ein liten snacks midt på dagen.
Som lukta såå godt!
Og for eit styr det var å få av lokket!
Men dette pulveret var ikkje godt altså.
Det smakte nesten bedre med sjølve boksen.

Jaja.
Nå veit eg det i alle fall.
Ikkje stol på etiketten. Og ikkje på maten som Imke set på bordet før ho reiser på ein lengre tur.
Eg kan bli lurt!
Men men. Eg gjev meg ikkje.
Alle dei gongene eg faktisk får tak i noko etande er verdt bryet med å prøve.

Så berre fortsett med å sette fram mat til meg, Imke!

Bloggepause

2010-01-22T13:45:00.003+01:00

Jaja sånn er det.
Eg får ikkje blogge for tida.
Me har ikkje hatt internett på snart to veker.
Så når Imke først har tilgang på nett, så bruker ho det til andre ting.

Og greitt er det for meg.
Dess meir har eg å fortelle neste gong.
Akkurat nå så er eg med på jobb igjen. Men eg er heldig, fordi eg får ligge i buret mitt med døra åpen... ah.
Så får eg i alle fall kome meg litt ut.

I stad så sneik eg meg bort til søppelbotta, då Imke var opptatt med å prate te ein kollega. Ho merkar det nesten ikkje at eg hadde kome meg forbi henne og stod nesten heilt under skrivebordet og fiska ut eit lite mellomleggspapir, som lukta kjempegodt.
Men det fekk eg ikkje behalde.
Eg blei oppdaga.
Eg skjønner ikkje at eg ikkje fekk lov te å ete det opp.
Brukt mellomleggspapir er da nesten like godt som sjølve brødskiva!?

Men av og til er eg og Imke ikkje einige.
Kanskje spesielt når det gjeld visse typar mat.
Det minner meg om ein fin tur me har hatt ein kveld.

Imke: Nei dette der bloggar me ikkje om, Binna.
Binna: Men dette er da min blogg, eg kan da blogge om hot eg vil?
Imke: Ja men viss du skal fortelle om alt det ekle du av og til finn på å eta, så er det ikkje sikkert nokon har lyst te å lese bloggen din.
Binna: Men eg synst at eg var heldig som hadde funne noko halvgamalt -
Imke: Nei veit du, me skal ikkje blogge om oppkast her!
Binna: Berre fordi DU ikkje likar det???
Imke: Ja du skjønner, det kan hende det er vanleg folk som er innom bloggen her og vil lese noko hyggeleg om ein søt brun sjokoladelabrador som du er. Og så skal dei liksom lese om oppkast og søppelmat? Du skremmer jo bort alle saman!
Binna: Men eg vil blogge om det eg har lyst te å blogge om, og du har sagt at du berre skal vera ein slags sekretær, sidan eg sjølvsagt ikkje kan skrive sjølv. Og når eg får lov te å vera hund, så vil eg også fortelle om korleis det er å vera hund, og då høyre slike godsaker som oppkast ved vegen med. Sånn er det.
Imke: OK, som du vil. Då skriv me om det. Men ikkje bli forundra om ingen les dette her.
Binna: Nei da.

Ja nei nå mista eg litt lysten te å fortelle om det som var igjen av gult guffent i ein brøytekant langs vegen som eg oppdaga på ein av våre kveldsturar. Men godt smakte det.
Eg kan ikkje skjønne at Imke ikkje likar slikt.
Ho et jo sylteagurk, og DET smakar ganske surt det også.
Men men.

Dagane har gått fort sidan sist blogginnlegg.
Eg har vore med Imke på jobb, me har vore på løpeturar, eg har undersøkt søppelsekkinnhaldet til naboen min og gjort nokre gledelege oppdagelsar, eg har oppdaga at Imke har kjøpt ein kjempesvær og veldig kul ball, men er ikkje sikker på om den er til meg sjølv om eg har veldig lyst te å leike med den, så påstår Imke at eg ikkje kan det, og at ho treng ballen til å trene..
nåja.
Det er jo slik at ho stort sett skal ha alt for seg sjølv.
Eg har fått ein ny godstol!
Endeleg.
Eg har alltid hatt ein fast godstol, både mens me budde i Vinje, og mens me budde i Bø.
Men her i Seljord har eg måtta dele sofaen med Imke heile tida.
Det er jo koseleg, det au.
Men eg kunne vel tenkt meg å ha ein plass heilt for meg sjølv.
Der eg også har litt oversikt over viktige område, som over bordet, for eksempel.
Den stolen har eg endeleg fått!!!
Sjølv om Imke her også påstår at det var HO som fekk den, og at den ikkje var til meg. Men eg legg meg i den likevel.
Imke er så veik at ho nok ikkje maktar å jage meg ned.
Hehe.

Kven er eg?

2010-01-01T20:39:00.008+01:00

Når Imke fann eit par spennande bloggar om labradorar som er førerhundar, meinte ho at eg kanskje burde fortelje litt meir om meg sjølv og om kven eg er.
Eg ikkje veit om eg vil det.
Eg er tross alt berre ein hund. Er ikkje det nok?

Men eg skjønner kva ho meinar.
Så får eg då heller fortelje.

Eigentleg så skulle eg vel berre vera til selskap. Men eg er fødd i november, og flytta inn til Imke akkurat for 9år sida, 1.januar 2001.
Og i Vinje, der eg er fødd, og der med budde fram til eg blei litt over eit år, er det mykje snø på den tida.
Saman med Ylva, mammaen min. Det var mykje spennande ho fann under snøen.

Og då Imke såg at eg likte meg godt i snøen og var flinkt til å finne leiketøy som ho hadde gravd ned i snøen, fekk ho idéen om at eg kunne bli redningshund viss eg hadde lyst.
Eg var alltid flink til å finne igjen vottar, og ta vare på dei.

Og det visste eg jo ikkje om eg hadde, fordi eg hadde jo ikkje aning kva det heile ville dreie seg om. Men eg skulle få leite etter gjenstandar, og mest av alt, etter folk, og ha det moro, og får masse belønning, og det likar eg jo.
Det var mykje moro me hadde då når me leika i snøen, men ein blir fort sliten som liten valp.

Så begynte me å trene saman på Rjukan, med Norske Redningshunder. Det var berre begynnelsen på ei tid med mykje trening, moro, godbitar, bilkøyring, venting, folk som eg skulle leite opp etter eller gå spor etter, eller finne igjen gjenstandar som blei lagt ut i skogen og mykje mykje meir.
Det må eg fortelje meir om ein annan gong, for nå meinte Imke at det burde vera nok for i kveld. Det synst eg ikkje er rart i det heile tatt.
Me har vore ute på løpetur i dag, i ein time.
Det er godt å ta det med ro etter ein heil time på løpetur ute i kulda. Deileg er det å ligge på golvet med varmekablane på badet...

Og nå kosar me oss nå i den varme stoga. Og mens eg eigentleg ligg på saueskinnet mitt ved ovnen og kosar meg med jole-tyggebeinet mitt, så har Imke sitte og skanna inn gamle bilder og skrive inn alt dette her.
Eg er glad for at eg er ein hund.
Så kan eg overlate alt det kompliserte til andre...

På jobb

2009-12-31T20:08:00.004+01:00

I dag var eg med på jobb.
Akkurat som i går.
Fordi Imke skulle ha selskap på jobben.
Ja da.
Men får eg betalt for det?

Ikkje det at eg har bruk for pengar. Men eg kunne nå i alle fall få littegrann ekstra mat i alle fall.
Det er jo litt av ein jobb eg gjer når eg er med på kontoret og passar på.
Sjølv om eg ikkje har lov til å seie ifrå når det kjem folk.
Det er visst heile poenget med eit skimuseum-at folk kjem dit.
Og Imke ser også sjølv når det kjem folk, så eg treng eigentleg ikkje engasjere meg stort.

I dag var det ein heil gjeng med pensjonistar innom. Ein av dei kom bort til meg og klappa meg. Å, det var herleg.
Eg trur at han visste akkurat høss eg likar å bli klappa, pussig det.

Men utpå ettermiddagen hadde eg mest lyst til å kome meg heim..
Det er jo ein lang dag for meg også. På jobb. Eg er jo tross alt berre ein hund...

Jol

2009-12-29T19:53:00.000+01:00

Det var ei travel tid fram te jol og Imke hadde lite tid til overs te å skrive blogginnlegga mine.

Vel, det er ikkje så mykje å fortelje eigentleg.
Det har blitt ordentleg vinter her.
Me har gått ein del turar:
Heldigvis får eg lov te å springe laus. Det skulle berre mangla. Eg kjem ALLTID når Imke ropar. Altså, nesten i alle fall.

Eg er sikker på at det ikkje er så lenge sida at det var eit rådyr inni der ein stad..

Av og til er det nokre skikkelege godbitar å finne langs vegen. Eg kan ikkje skjønne at folk kastar all den maten som fortsatt er etande ?!??

Så blei det joleftan og fekk gåve:
Eg skjønner heller ikkje at Imke pakka inn gåva mi.
Eg visste jo alt då ho sat seg ved sida av meg i bilen med handleposen at ho hadde kjøpt eit tyggebein til meg til jol.
Men så er det vel noko med tradisjon, det, med å pakke inn gåver. Då eg var liten valp likte eg godt å rive av papiret rundt pakkene eg hadde fått.
Men nå set eg eigentleg meir pris på det som er inni.
Og godt var det, å få tyggebein.
Nam.

Sofatid

2009-12-15T12:36:00.002+01:00

Det er ikkje så mykje eg får sagt i dag.
Imke har fri og har opptatt PCen med Facebook, FishWorld, e-post og andre rare greier..
Ja ja,
eg får berre ligge her og slappa av i mens eg.
Godt eg har nok teppe....

Eg er tilbake!

2009-12-09T15:38:00.003+01:00

Ja ja.
Det var da litt av ein idé, at eg skulle få min eigen blogg.
Men hot skjedde?
Imke la beslag på PCen omtrent heile tida, og blogga og surfa og tok seg ikkje tid til å skrive mine innlegg også.
Ho trur nemleg at ho kan skrive og vedlikehalde heile tre bloggar, på tre språk!
Ha!
Mennesker er litt rare, tenk alt dei skal gjera på ein gong.
Ikkje rart ho er sliten for tida.

Men nå har eg endeleg fått ho til å skrive innlegg i bloggen min.

Eg har nemleg fått løpetid.
Løpetid!
Løpetid!
(Er det ingen her? Hallo?)

Eg er så klar.
Såå klar.
Men Imke slepp meg omtrent ikkje ut aleine for tida.
Korleis skal eg då bli kjent med andre?

Det bur ein kjekk annan brun labrador ikkje så langt unna.
Me pleier å koma forbi plassen der han blir lufta, når me er ute og går tur.

Eg har lagt igjen så mange velduftande merke eg rakk før eg blei dratt vidare.
Nokre har blitt følgt opp.
Men eg har ikkje møtt nokon, dessverre.

Eg får ta til takke med Turbo da.
Han er veldig deileg: slank, sporty, velbygd, han luktar godt, er på min alder og høflig og morsam. Han er også ganske avslappa og ikkje spesielt lettstressa. Dessutan masar han ikkje så veldig heller.
Er han ikkje kjekk?
Dessverre er han ikkje ute heile tida, men når han er ute, er han alltid klar for eit lite romantisk eventyr.
Pussig nok, så synst Imke at det er heilt greitt.
Men det er bra.
For eg likar det godt.
Siste gong eg hadde eit romantisk eventyr var for over eit år sida, sist sommar då me var på løpetur ogmøtte "Bamse", ein svært sporty og flott Border Collie hann som av og til følgde oss eit stykke på turen.
Men rart nok, så blei Imke plutseleg veldig stressa og sint, og begynte å kjefta, og drog meg med seg.
Kvifor det, tru?
Bamse gjorde sitt beste for å halde følge med oss. Imke sprang og slepte meg etter seg.
Eg skjønner ikkje hot som var gale med Bamse. Han har følgt oss på så mange løpeturar, han viste at han var sporty, uthalden, frisk, høflig og var også flink til å gjete kyrne på garden der han budde.
Hot meir kunne me ønske oss av ein valpefar?

Nåja.
I alle fall så er det bra at eg får lov til å halde på med Turbo, ellers hadde eg blitt sprø.
Her er det eit bilde av oss frå sist vinter..
Er me ikkje eit fint par?

Sofatid....

2009-10-21T09:44:00.002+02:00

Hm.. ja da.
Eg har ikkje skrive på lenge.
Sjølv om eg har mykje å fortelje.
Eg har visst vore rampete i det siste, meiner Imke,
og det kan me godt skrive om i bloggen.

Greitt.
Eg tek meg ein liten blund i mens.
Det er tid for å ligge på sofaen med masse deilege og mjuke fleeceteppe.
Skal me sjå om eg har alt her:
hundepotetrykk-fleeceteppet mitt, sofateppe, Imkes sovepose som ho gløymte å rydde vekk, saueskinn, puter..
ok
Men når blir det eigentleg påfyll i koppe min?

Den som leitar skal finne (mat)

2009-10-04T09:53:00.005+02:00

Åh-åh.
Det er søndagsmorgon, eg har godt lagt meg til rette på sofaen, og prøvar å få varmen i meg igjen. Det har nemleg blitt ordentleg haust ute. Nesten vinter.
I går kom det snø. Eg bleit litt forbausa med det sama. Var ikkje me ute og sat i sola på fredag? Og så kjem laurdagsmorgon med snø?
Men snø er fint. Den er nok litt kald, men den er mjuk, av og til er den litt fluffy, av og til våt og nesten som gjørme. Det gjeng an å gøyme ting i snøen, og finne ting igjen i snøen.

Eg likar å leite i snøen. Då er var valp, så gøymte Imke ting for meg i snøen: ein tennisball, ein vott eller til og med godbitar. For å "aktivisere" meg. Som om eg ikkje var aktiv nok frå før?

Då eg såg snøen i går, kom eg på at eg ein gong tidlegare i sommar hadde tatt og gøymd eit tyggebein ein eller ein stad.
Det hadde eg nesten gløymd!
Mens Imke var inne og fortsatte med frukosten sin (Ho inntar store mengder med mat om morgonen. Eg derimot, får svært lite. Sjølv om eg også jobbar hardt. Eg ryddar nemleg mens ho sit der og et frukosten sin. Eg plukkar opp ting som ligg på golvet. Ein einsam sokk, ein blyant, små papirbitar. Og då får eg litt belønning. Men maken til små godbitar... )
benytta eg meg av tida og fann fram tyggebeinet. Det var blitt skikkeleg godt og modent. Luktar jord og blaut skinn og ein anelse råttent. Hm... eg kunne ikkje fatte min lykke!
Eg har ikkje for vane å gøyme mat. Det er mykje tryggare å ete den med ein gong eg får den, i tilfelle nokon annan melder også sin interesse. Dessutan er magen min alltid tom. Kjennest det som i alle fall.
Eg tok beinet med inn. Snøen ute gjorde at det ikkje var særleg behageleg å legge seg nedpå for å nyte godsaken. Og Imke har nok aldri tatt god mat ifrå meg.
Ho meinar at me har forskjellig mat når det gjeld visse type matvarar.
Bra er det.
For då har eg dei virkeleg gode sakene som mødne nedgravne tyggebein for meg sjølv. Hm.. Imke virkar ikkje spesielt begeistra når eg tok sats for å legge meg til rette på sofaen med tyggebeinet mitt.
Og såg heller ikkje glad ut då eg la det pent på sofaen.
Eg skulle heller legge meg ned på sauskinnet mitt og ete beinet der, sa ho.
Hm-
det valget blei vanskeleg.
Saueskinnet mitt ER veldig godt å ligge på, mjukt og godt, sidan det ligg oppå ein liten madrass. Men ingenting er bedre enn sofaen for å ha det varmt og godt og trygt og behageleg.
Kan ikkje Imke skjønne det? Dessutan er vel det linfarga sofatrekket vaskbart, er det ikkje det?
Litt jord og slim kan vel ikkje skade heller?
Men eg er ikkje lenger så nøye på det. Eg kan vente.
Kjøttbeinet har lege så lenge i nedgravd at det fint kunne vente litt til med å bli ete opp.
Og ved neste anledning til luftetur ute tok eg det med meg ut.
Snøen var ikkje så kald eigentleg, og dessutan håpa eg på at anten Turbo eller Ira (naboane mine, to engelsk setter) var ute og kunne sjå på.

Men det gjorde dei ikkje. Dei var ikkje ute i det heile tatt. Søren altså. Når eg først har skaffa meg ein slik delikatesse er det ingen som ser det.
Jaja. Nei vel.
Eg kosa meg med det likevel.
Det tok ikkje lang tid heller å ete det opp, sidan modninga hadde ført til ein aldeles fortrefflig mjuk konsistens. Hm..

I dag,Søndag, er snøen borte igjen, og sola er ute, og er har vore på oppdagerferd igjen.
Som sagt, det er skralt med frukostserveringa her. Tre små brødbitar har eg fått!
Sånne bittebittesmå bitar av ei brødskive.
Mens Imke langar inn med brødskiver, egg og juice.
Puh..
Då reisar eg heller ut og sjekker nabolaget litt til.

- - -
For berre eit par veker sida var eg nemleg så heldig og fann ut at nokon i nabolaget hadde blitt lei av fårikål, og satt ein heil kjele utanfor huset sitt.
Det er sjølvsagt god mat og skal ikkje stå ute aleine, og sidan eg kjente at eg var littegrann sulten igjen, så tok eg likegreitt å smakte litt på den. Den var ganske fersk, men det gjorde ikkje noko. Det er veldig godt med fersk middagsmat også.
Det treng ikkje alltid vera halvråtten for min del altså, heilt greitt om det er ferskt også.

Når eg først hadde smakt litt på fårikålen, så var det eigentleg ingen vits å la noko være igjen. Det var dessutan ikkje så veldig mykje, kanskje tre liter berre.
Det fylte magen godt,hm...
Eg trur ikkje at Imke skjønte noko i det heile tatt. Plutseleg kom ho ut, ferdig kledd med løpebukse og joggesko og ropte på meg og vifta med sele og leieband..
Åh åh..
Eg var eigentleg ikkje så veldig lysten på å springe rundt akkurat då..
Dessutan skal ein ikkje springe rundt med så mykje mat i magen, det kan vera farleg. Sjølv om den gode sjeldne følelsen av mett mage fristar ikkje så reint lite til å ta ein gledesdans eller to eller ein god løpetur.
Men ikkje då.
Tre liter fårikål låg tung i magen min.
Men men. Eg ville prøve, Imke såg så forventningsfull og glad ut, og klar til å springe minst ei mil -
eg prøva så godt eg kan å henge med i 50m, men det gjekk berre ikkje. Den bratte nedoverbakken kjendest som harde slag mot magen min, så eg måtte stoppe.
Imke blei litt forvirra og litt bekymra, og meinta at eg like godt kunne bli heime om eg ikkje ville vera med på løpetur.
Det hender så godt som aldri at eg ikkje vil vera med.
Me snudde, og dei 50m i oppoverbakke velta rundt på fårikålen min og etter at me endeleg hadde kome tilbake til trykke omgivelsar like foran huset vårt,
fekk eg endeleg frie meg frå dette tunge mageinnhaldet mitt..
Det blei visst ein heil meter eg spydde frå meg.

Det kjendest utruleg godt å kvitte meg med dette uvante lasset,
men ved synet av den gode varme fårikålen angra eg meg med ein gong.
Hot var det eg tenkte på?
Kaste bort all denne gode måten???
Eg såg at Imke forsvann inne i huset som eit lyn for å hente kost og feiebrett og bøtte, så nå gjaldt det å vera rask ute og få i meg fårikålen igjen....
Eg rakk ikkje så veldig mykje, og dessverre, mesteparten havna i bøtta og på komposten..

Imke såg imponert ut over mengda eg hadde greitt å få i meg.
Heldt bøtta og vega den litt opp og ned.
-Sikkert tre kilo, sa ho.
Greitt for meg, eg hadde hatt plass til meir.
Men kjelen var tom.

Og bøtta også, og også magen min.

Men det var kanskje greitt det også. Å vera med på løpetur er også moro, og mykje lettare utan tre kilo fårikål i magen.
- - -

I dag var det ingen som hadde satt ut mat til meg i nabolaget.
Det einaste eg kunne finne som likna på mat til meg, var ein tom sekk som lukta hundemat. Det måtte vera fôrsekken til Turbo.
Når eg tenker meg om, så synst eg ikkje folk fleste er flinke nok til å tømme verken matposar, jogurtbeger eller hermetikkboksar.
Som regel så er det masse mat igjen, det er berre å bruke litt tid for å få tak i dei små restane. Eg har med tida blitt skikkeleg god til å både lokalisere og tilintetgjera desse restane.
Labbane min har utruleg god finmotorikk til labradorpotar å vera, og eg brukar ikkje reint lite tid på å stelle klørne mine slik at dei blir til god redskap for opning av vesker, sekkar, nisteboksar og plastposar.
Å opne fôrsekken til Turbo i dag var veldig lett. Dessutan var det tidleg endå, og naboane mine merka ingenting.
Imke sat som alltid inne med kaffekoppen sin, og ante heller ingenting.
Det er godt å få litt arbeidsro.

Arbeidsroa varte ikkje så lenge, og etter at Imke hadde ropt tre gonger og eg ante eit snev av irritasjon i stemma hennes fann eg det fornuftig å vise meg fram.
Og for å vise at eg denne gongen ikkje dreiv med noko ulovleg, tok eg med fôrsekken.
Kanskje Imke vil ha litt smular frå fôrsekken ho også?

Min første post

2009-10-03T09:56:00.000+02:00

Ah, endeleg.
Eg har fått min eigen blogg. Dette var eigentleg ikkje min idé, men matmor mi sin idé (Imke). Ho brukar så mykje tid foran PCen sin og driv med dessa blogge-greiene, men hadde litt lite å seie av og til, syntest ho.
Så for å unngå skrivesperre kunne ho like greitt la meg fortelle litt.
Eg er jo ein hund, klart eg kan ikkje skrive sjølv.
Det er mykje eg får til med mine flotte svære brune labbar, men å trykke på desse små knappane slik at det blir til ord med meining, det går virkeleg ikkje.
Dessutan kan eg tenkje meg å bruke tid til viktigare ting.
Slappe av, for eksempe, og sove.
Og vera ute og snuse.
Stelle pelsen min. Slikke potene mine.. for ikkje snakke om mat, men det er det svært lite å få av her. Alt for lite.
Men eg greier meg nok på eit vis.
I alle fall, så er det Imke som får skrive for meg.
Me har nå kjend einannan i 9år, til og med får eg blei fødd, så var ho på tur med mor mi, Ylva. Det var hausten 2000, men då var eg altså bitteliten.
Og fødd er eg altså i november, og då eg var fire dagar gamal, stifta eg for første gong kjennskap med Imke.
Eg kan ikkje seie at eg hugsar så mykje. Som nyfødd valp høyrer ein ikkje så veldig godt, og ikkje såg eg så mykje heller. Men eg kunne då lukte ho.
Så me har kjent einannan ei stund nå, så eg stoler på at ho skjønner meg såpass godt at ho kan stå for skrivinga.
Nokre misforstålelser må ein vel rekne med, men det er ikkje så farleg.
Eg blir berre fornærma, når nokon klemmer halen min i døra eller tråkka på den.
Men det gjeng fort over, det også.
Så har eg og Imke tenkt over hot slags språk som var best å skrive i.
Imke er jo eigentleg frå Tyskland, men snakkar og skriv flytande norsk. Men heime, så har eg vakse opp tospråkleg.
Ho snakkar med meg like mykje norsk som tysk.
Det ville vera bra for meg å skjønne tysk, sa ho då eg var liten, for når eg skulle vera med på tur til Tyskland, så ville det vera greitt å skjønne språket.
Ikkje synst eg at det er så viktig.
Eg skjønner folk uansett språk, eg.
Dei fleste snakkar ganske tydeleg utan ein gong å opne munnen sin.
Og mange ord høyrest for meg ganske like ut på både norsk og tysk.

Men i utgangspunktet blir bloggen norsk. Kanskje Imke har seinare lyst til å skrive litt på tysk også, så får resten av familien i Tyskland også vite hot eg driv med for tida?
Eller til og med blir det ein trespråkleg blogg, der noko blir på engelsk, slik at nesten heile verda kan følge med på det eg gjer?

Forresten, så kan det vente. Me har altså blitt einige om norsk. Så får me sjå.
Det skal jo bli nok tid til overs til turar, og leik, og kos og soving, og det får vera måte på kor mykje Imke skal sitte foran den der skjermen sin i staden for å tilbringe kvalitetstida med meg.
Sidan ho har begynt å jobbe er det uansett blitt mindre enn tidlegare.
Men det er greitt. Eg har ein del søvn å få unnagjort. Eg høyrer ikkje lengre til dei yngste heller, og då er det viktig med nok restitusjons- og skjønnhetssøvn, slik at eg når som helst er klar til aksjon.
Og noko av det beste eg veit er jo akkurat å ligge her på sofaen på eit saueskinn og det deilig mjuke fleeceteppe mitt og småsnorke.. deileg..