Jol

Det var ei travel tid fram te jol og Imke hadde lite tid til overs te å skrive blogginnlegga mine.

Vel, det er ikkje så mykje å fortelje eigentleg.
Det har blitt ordentleg vinter her.
Me har gått ein del turar:
Heldigvis får eg lov te å springe laus. Det skulle berre mangla. Eg kjem ALLTID når Imke ropar. Altså, nesten i alle fall.

Eg er sikker på at det ikkje er så lenge sida at det var eit rådyr inni der ein stad..

Av og til er det nokre skikkelege godbitar å finne langs vegen. Eg kan ikkje skjønne at folk kastar all den maten som fortsatt er etande ?!??

Så blei det joleftan og fekk gåve:
Eg skjønner heller ikkje at Imke pakka inn gåva mi.
Eg visste jo alt då ho sat seg ved sida av meg i bilen med handleposen at ho hadde kjøpt eit tyggebein til meg til jol.
Men så er det vel noko med tradisjon, det, med å pakke inn gåver. Då eg var liten valp likte eg godt å rive av papiret rundt pakkene eg hadde fått.
Men nå set eg eigentleg meir pris på det som er inni.
Og godt var det, å få tyggebein.
Nam.