R.I.P. Binna

This might be the very last post in this blog, because one of the authors, Binna, has recently passed away. To be exact: 14 days ago has passed.
On monday, february 13th I had to take her to the vet for the very last time.
The cancer lumb had grown too huge, and it finally ruptured.

There was no other option than not letting her suffer anymore.
I loved Binna.
The first time I saw her she was just four days old.
I even went for walks with her before she was born, when she as still in her mum's belly.

I wish she was still around me because I miss her so much.

Binna (8.november 2000 - 13.february 2012)

Binna, you will always be remembered and always have a special place in my heart.

Det er sommar (snart)...

Eg hev ikkje blogga på lenge. Imke hev ikkje hatt tid te det, fordi ho begynte å jobbe igjen og så er ho alltid så opptatt med treninga.
Det er heilt greitt for meg.
Som eg sa tidlegare: Eg hev viktigare ting å gjera enn å blogge.
Kvile, for eksempel.
Sove.
Hente meg inn igjen.

For tida så likar eg også godt å ligge ute å sole meg. Det er så deileg å bli ordentleg varm.
Dessutan må eg jo pleie brunfargen min.

Men det som gjer at eg ikkje hev ro heller til å blogge, er at eg plutseleg er så opptatt av andre bikkjer.
Det er magisk.
Alt luktar så deileg!

Spesielt Turbo. Han er så kjekk og sporty. Ah, eg skulle ønske at han hadde meir tid te meg. Eller at eg kunne vera meir ute aleine.
Men av ein eller annan merkeleg grunn stolar ikkje Imke på meg for tida.

Etter fire-fem minuttar, når eg er midt i snuse- og patruljerunden min her i reviret mitt, så står ho utanfor huset og ser etter meg.
Det hendar at ho ropar også.
Uff, slitsamt.
Men eg kjem likevel, fordi det er ganske ofte at eg får noko godt når eg kjem inn.
Og sidan eg kjenner meg frykteleg underernæart, er eg nesten nødd til å ta imot all den maten eg kan få tak i.
Også om det berre er ein bitteliten godbit.

Nå fekk eg Imke til å laste opp litt bilder frå dei siste dagane:

Eg heldt ut lenge, men det blei ganske varmt til slutt.

Imke blei nysgjerrig på kor varmt det eigentleg var der eg låg og sola meg, midt på dagen. Så ho la eit termometer der og venta...

Det er da ikkje så verst? Eller? Eg har jo pels til isolasjon og har aldri blitt solbrent.

Ein av dagane var eg flink og hjelpte naboen med å rydde opp i bakerrommet. Det var spesielt ei bøtte, som ikkje var heilt rein. Der låg det masse bakevarerestar oppi, og ein del mjøl. Eg ser ut ja ho er så opptatt med baking og barn og jobb, at eg ville hjelpe litt. Eg fekk tak i nesten alt som var oppi bøtta. Men eg skjønner ikkje at dei kallar den for "søppelbøtta"...

Av ein eller annan grunn skjønte Imke kva eg hadde gjort for noko den dagen.

Men nå er det nok blogging for i dag, seier Imke.
Greitt for meg.
Eg skal slappe av litt til, eg...

Hm... det er noko av det beste eg veit... midt på sofaen med masse ullteppe...

Vårsnø

Det er slik me kvittar oss med den siste snøen her:

Eg synst det er deileg at det fortsatt ligg igjen litt snø eg!

Gastromat er IKKJE mat!

Eg føler meg litt lurt.
Imke har kjøpt inn noko nytt:
"Gastro-mat".

Ho blei plutseleg så entusiastisk og strøydde denne maten over all denne maten ho hadde laga seg frå før.
Eg observerte berre. Syntest jo at det lukta godt nok av maten frå før, men eg må jo innrømme, at det lukta ENDA bedre med den derre gastro-maten i tillegg..

Nysgjerrigheten min blei vekt.
Og eg såg sjansen min då Imke reiste på jobb og lot meg vera heime. Noko som eg forresten sat veldig pris på, sidan det var litt i overkant kaldt ute.

Så hadde ho ikkje rydda vekk boksen med gastro-maten i.
Til det må eg seie at eg alltid blir litt usikker på om kva slags mat eg eigentleg får lov til å ete når eg er aleine heime.

Eg har på følelsen at ho av og til let noko mat ståande tilgjengeleg for meg, i tillfelle at ho blir sein, eller at ho kanskje trur at eg blir sulten mens ho er borte (noko som eg jo alltid blir).

Men når det står mat så lett tilgjengeleg på stogebordet, blir eg litt mistenksam.
Då eg var liten valp, så satte ho nemleg opp feller til meg.
Ho la for eksempel ei brødskive eller salamiskive på bordet, og gjekk ut av rommet.
Og eg var jo berre ein uskyldig, liten, intetanande valp og trudde at ho hadde satt det fram til meg.
Det hadde ho visstnok IKKJE.
For då eg skulle ete det som stod der, kom ho plutseleg inn med eit brak, og laga masse rar høg lyd og kasta seg nesten over meg.

Huff.
Eg skjønner nå at det er skummelt å ta mat frå bordet.
Men på den andre sida... eg kan jo høyre bilen starte, og då kjenner eg meg trygg.

Men eg trur at denne gongen au var det noko lureri.
Fordi den boksen ho hadde gått frå på bordet, den inneholdt IKKJE MAT.

Sjølv om det stod Gastro-MAT på den.
Eg prøvde.
Virkeleg.
Mat er mat.
Tenker nå eg.
Men nei da.
Dette var IKKJE godt.

Og eg som hadde gleda meg så veldig til ein liten snacks midt på dagen.
Som lukta såå godt!
Og for eit styr det var å få av lokket!
Men dette pulveret var ikkje godt altså.
Det smakte nesten bedre med sjølve boksen.

Jaja.
Nå veit eg det i alle fall.
Ikkje stol på etiketten. Og ikkje på maten som Imke set på bordet før ho reiser på ein lengre tur.
Eg kan bli lurt!
Men men. Eg gjev meg ikkje.
Alle dei gongene eg faktisk får tak i noko etande er verdt bryet med å prøve.

Så berre fortsett med å sette fram mat til meg, Imke!

Bloggepause

Jaja sånn er det.
Eg får ikkje blogge for tida.
Me har ikkje hatt internett på snart to veker.
Så når Imke først har tilgang på nett, så bruker ho det til andre ting.

Og greitt er det for meg.
Dess meir har eg å fortelle neste gong.
Akkurat nå så er eg med på jobb igjen. Men eg er heldig, fordi eg får ligge i buret mitt med døra åpen... ah.
Så får eg i alle fall kome meg litt ut.

I stad så sneik eg meg bort til søppelbotta, då Imke var opptatt med å prate te ein kollega. Ho merkar det nesten ikkje at eg hadde kome meg forbi henne og stod nesten heilt under skrivebordet og fiska ut eit lite mellomleggspapir, som lukta kjempegodt.
Men det fekk eg ikkje behalde.
Eg blei oppdaga.
Eg skjønner ikkje at eg ikkje fekk lov te å ete det opp.
Brukt mellomleggspapir er da nesten like godt som sjølve brødskiva!?

Men av og til er eg og Imke ikkje einige.
Kanskje spesielt når det gjeld visse typar mat.
Det minner meg om ein fin tur me har hatt ein kveld.

Imke: Nei dette der bloggar me ikkje om, Binna.
Binna: Men dette er da min blogg, eg kan da blogge om hot eg vil?
Imke: Ja men viss du skal fortelle om alt det ekle du av og til finn på å eta, så er det ikkje sikkert nokon har lyst te å lese bloggen din.
Binna: Men eg synst at eg var heldig som hadde funne noko halvgamalt -
Imke: Nei veit du, me skal ikkje blogge om oppkast her!
Binna: Berre fordi DU ikkje likar det???
Imke: Ja du skjønner, det kan hende det er vanleg folk som er innom bloggen her og vil lese noko hyggeleg om ein søt brun sjokoladelabrador som du er. Og så skal dei liksom lese om oppkast og søppelmat? Du skremmer jo bort alle saman!
Binna: Men eg vil blogge om det eg har lyst te å blogge om, og du har sagt at du berre skal vera ein slags sekretær, sidan eg sjølvsagt ikkje kan skrive sjølv. Og når eg får lov te å vera hund, så vil eg også fortelle om korleis det er å vera hund, og då høyre slike godsaker som oppkast ved vegen med. Sånn er det.
Imke: OK, som du vil. Då skriv me om det. Men ikkje bli forundra om ingen les dette her.
Binna: Nei da.

Ja nei nå mista eg litt lysten te å fortelle om det som var igjen av gult guffent i ein brøytekant langs vegen som eg oppdaga på ein av våre kveldsturar. Men godt smakte det.
Eg kan ikkje skjønne at Imke ikkje likar slikt.
Ho et jo sylteagurk, og DET smakar ganske surt det også.
Men men.

Dagane har gått fort sidan sist blogginnlegg.
Eg har vore med Imke på jobb, me har vore på løpeturar, eg har undersøkt søppelsekkinnhaldet til naboen min og gjort nokre gledelege oppdagelsar, eg har oppdaga at Imke har kjøpt ein kjempesvær og veldig kul ball, men er ikkje sikker på om den er til meg sjølv om eg har veldig lyst te å leike med den, så påstår Imke at eg ikkje kan det, og at ho treng ballen til å trene..
nåja.
Det er jo slik at ho stort sett skal ha alt for seg sjølv.
Eg har fått ein ny godstol!
Endeleg.
Eg har alltid hatt ein fast godstol, både mens me budde i Vinje, og mens me budde i Bø.
Men her i Seljord har eg måtta dele sofaen med Imke heile tida.
Det er jo koseleg, det au.
Men eg kunne vel tenkt meg å ha ein plass heilt for meg sjølv.
Der eg også har litt oversikt over viktige område, som over bordet, for eksempel.
Den stolen har eg endeleg fått!!!
Sjølv om Imke her også påstår at det var HO som fekk den, og at den ikkje var til meg. Men eg legg meg i den likevel.
Imke er så veik at ho nok ikkje maktar å jage meg ned.
Hehe.

Kven er eg?

Når Imke fann eit par spennande bloggar om labradorar som er førerhundar, meinte ho at eg kanskje burde fortelje litt meir om meg sjølv og om kven eg er.
Eg ikkje veit om eg vil det.
Eg er tross alt berre ein hund. Er ikkje det nok?

Men eg skjønner kva ho meinar.
Så får eg då heller fortelje.

Eigentleg så skulle eg vel berre vera til selskap. Men eg er fødd i november, og flytta inn til Imke akkurat for 9år sida, 1.januar 2001.
Og i Vinje, der eg er fødd, og der med budde fram til eg blei litt over eit år, er det mykje snø på den tida.
Saman med Ylva, mammaen min. Det var mykje spennande ho fann under snøen.

Og då Imke såg at eg likte meg godt i snøen og var flinkt til å finne leiketøy som ho hadde gravd ned i snøen, fekk ho idéen om at eg kunne bli redningshund viss eg hadde lyst.
Eg var alltid flink til å finne igjen vottar, og ta vare på dei.

Og det visste eg jo ikkje om eg hadde, fordi eg hadde jo ikkje aning kva det heile ville dreie seg om. Men eg skulle få leite etter gjenstandar, og mest av alt, etter folk, og ha det moro, og får masse belønning, og det likar eg jo.
Det var mykje moro me hadde då når me leika i snøen, men ein blir fort sliten som liten valp.

Så begynte me å trene saman på Rjukan, med Norske Redningshunder. Det var berre begynnelsen på ei tid med mykje trening, moro, godbitar, bilkøyring, venting, folk som eg skulle leite opp etter eller gå spor etter, eller finne igjen gjenstandar som blei lagt ut i skogen og mykje mykje meir.
Det må eg fortelje meir om ein annan gong, for nå meinte Imke at det burde vera nok for i kveld. Det synst eg ikkje er rart i det heile tatt.
Me har vore ute på løpetur i dag, i ein time.
Det er godt å ta det med ro etter ein heil time på løpetur ute i kulda. Deileg er det å ligge på golvet med varmekablane på badet...

Og nå kosar me oss nå i den varme stoga. Og mens eg eigentleg ligg på saueskinnet mitt ved ovnen og kosar meg med jole-tyggebeinet mitt, så har Imke sitte og skanna inn gamle bilder og skrive inn alt dette her.
Eg er glad for at eg er ein hund.
Så kan eg overlate alt det kompliserte til andre...

På jobb

I dag var eg med på jobb.
Akkurat som i går.
Fordi Imke skulle ha selskap på jobben.
Ja da.
Men får eg betalt for det?

Ikkje det at eg har bruk for pengar. Men eg kunne nå i alle fall få littegrann ekstra mat i alle fall.
Det er jo litt av ein jobb eg gjer når eg er med på kontoret og passar på.
Sjølv om eg ikkje har lov til å seie ifrå når det kjem folk.
Det er visst heile poenget med eit skimuseum-at folk kjem dit.
Og Imke ser også sjølv når det kjem folk, så eg treng eigentleg ikkje engasjere meg stort.

I dag var det ein heil gjeng med pensjonistar innom. Ein av dei kom bort til meg og klappa meg. Å, det var herleg.
Eg trur at han visste akkurat høss eg likar å bli klappa, pussig det.

Men utpå ettermiddagen hadde eg mest lyst til å kome meg heim..
Det er jo ein lang dag for meg også. På jobb. Eg er jo tross alt berre ein hund...